پری بیوتیک ها در تغذیه طیور

تأثیر پری بیوتیک ها بر چربی محوطه بطنی و پارامترهای خونی جوجه های گوشتی:

در یک مطالعه برای بررسی اثرات مکمل سازی پری بیوتیک‌ها بر میزان چربی محوطه بطنی جوجه‌های گوشتی، از پری بیوتیک مانان‌الیگوساکارید (استخراج شده از مخمر وکنجاله نارگیل) استفاده شد. پرندگان با جیره پایه (T1)، جیره مکمل شده با مانان از منبع مخمر به میزان 0/5 گرم در کیلوگرم (T2)، جیره مکمل شده با مانان از منبع مخمر به میزان 1 گرم در کیلوگرم (T3)، جیره مکمل شده با مانان ازمنبع نارگیل به میزان 1 گرم در کیلوگرم (T4)، جیره مکمل شده با مانان از منبع نارگیل به میزان 1/5 گرم در کیلوگرم (T5)، جیره مکمل شده با خود مخمر بطوریكه معادل 0/5 گرم در کیلوگرم مانان‌الیگوساكارید فراهم نماید (T6)، جیره مکمل شده با خود مخمر بطوریكه معادل 1 گرم در کیلوگرم مانان‌الیگوساكارید فراهم نماید (T7)، جیره مکمل شده با خود نارگیل بطوریكه معادل 1 گرم در کیلوگرم مانان‌الیگوساكارید فراهم نماید (T8) و جیره مکمل شده با خود نارگیل بطوریكه معادل 1/5 گرم در کیلوگرم مانان‌الیگوساكارید فراهم نماید (T9)، مورد تغذیه قرار گرفتند. در پایان آزمایش 5 پرنده از هر تیمار انتخاب شده، از آنها خون گیری بعمل آمده و سپس این پرندگان برای بررسی فاکتورهای مورد نظر ذبح شدند. در پایان آزمایش محققان به این نتیجه رسیدند که چربی محوطه بطنی جوجه های تیمار T3 به طور معنی داری (P<0.01) کمتر از گروه های دیگر می باشد (0/01± %1/45) که دلیل این امر را ناشی از افزایش باکتری های مفید در اثر مکمل سازی مانان الیگوسکارید به جیره بیان کردند. همچنین تفاوت معنی‌داری در میزان کلسترول HDL سرم پرنده‌های تغذیه شده با مانان خالص نسبت به گروه‌های تغذیه شده با منابع خام مانان (یعنی مخمر وکنجاله نارگیل) وجود نداشت، البته در این مورد تیمار T6 استثناء بود بطوریكه میزان کلسترول HDL سرم این پرندگان بطور معنی‌داری کمتر از گروه شاهد بود. چربی محوطه بطنی نیز در تیمار T3 به طور معنی‌داری (P<0.01) نسبت به گروه شاهد کمتر بود.

محققان افزایش غلظت پلاسمایی ایمنوگلوبولین G و غلظت صفراوی ایمنوگلوبولین A را در پولت‌هایی که با جیره‌های حاوی 0/11 درصد مانان الیگوساکارید تغذیه شده بودند، گزارش نموده اند. در مطالعه ای محققان برای بررسی اثرات مکمل کردن جیره با مانان بر روی شاخص های خونی در جوجه گوشتی از 120 قطعه جوجه گوشتی 1 روزه ( نژاد راس 308 ) استفاده کردند که به 4 گروه تقسیم شده بودند. گروه شاهد که با جیره پایه و بدون مکمل سازی مانان تغذیه شده بودند و سه گروه تیمار دیگر که به ترتیب با جیره پایه مکمل شده با سطوح 0/05، 0/1 و 0/15 درصد مانان مکمل شده بودند. در پایان آزمایش سطوح تری گلیسرید سرم خون پرندگان مورد مطالعه بوسیله تیمارهای جیره تحت تأثیر قرار نگرفته بود هر چند افزودن مانان (سطوح 0/1 و 0/15) به جیره به طور معنی داری باعث کاهش سطوح آسپارتات آمینو ترانسفراز سرم خون شده بود (0.05>P). همچنین آلانین آمینو ترانسفراز سرم خون نیز در پرندگان تغذیه شده با هر سه سطح مانان به طور معنی داری کاهش یافته بود (0.01>P). میانگین کلسترول کل نیز به طور معنی داری در گروه تغذیه شده با جیره مکمل شده با 0/05 درصد مانان نسبت به گروه های دیگر کمتر بود. 

تأثیر پری بیوتیک بر جمعیت میکروبی دستگاه گوارش جوجه گوشتی:

در مطالعه ای در سال 2006 برای بررسی اثرات افزودن اسید لاکتیک باکتریایی (LAB)، مانان الیگوساکارید (MOS) با و یا بدون اسید فرمیک (FUA) به جیره بر روی عملکرد، بازده کشتار و فلور میکروبی دستگاه گوارش از 600 قطعه جوجه یکروزه گوشتی استفاده شد. تیمارهای مورد استفاده در این مطالعه شامل: تیمار شاهد، تیمار کنترل مثبت (حاوی آنتی بیوتیک)، تیمار MOS + LAB و تیمار FUA + MOS + LAB بود. استفاده از آنتی بیوتیک و LAB همراه با دیگر مکمل ها مصرف خوراک را افزایش و ضریب تبدیل غذایی را در مقایسه با گروه شاهد کاهش داد ولی تفاوت معنی داری وجود نداشت. همچنین LAB همراه با دیگر مکمل ها در گروه های آزمایشی به طور معنی داری وزن لاشه و درصد لاشه را افزایش داده بودند. مکمل سازی LAB ،MOS با و بدون FUA تعداد باکتری های استرپتوکوکوس و لاکتوباسیلوس را در ایلئوم به طور معنی داری (P≤ 0.01) افزایش داده است. همچنین تعداد باکتری های استرپتوکوکوس و ای کلای در سکوم به طور معنی داری (P≤ 0.01) کاهش یافته است.

تأثیر پری بیوتیک بر قابلیت هضم مواد مغذی در طیور:

در آزمایشی در سال 2006 محققین برای بررسی اثر چند نوع الیگوساکارید بر روی قابلیت هضم حقیقی اسید های آمینه و انرژی قابل متابولیسم حقیقی (TMEn) از خروس های سکوم برداری شده و خروس های سالم نژاد لگهورن استفاده نمودند. جیره های مورد استفاده در این تحقیق عبارت بود از: جیره شاهد بر پایه ذرت-کنجاله سویا و جیره های شاهد مکمل شده با 4 یا 8 گرم در کیلوگرم اینولین، الیگوفروکتوز، مانان الیگوساکاریدها، فروکتو الیگوساکاریدهای کوتاه زنجیر (SCFOS) و ترانس الیگوساکاریدها (TOS) بود. هر کدام از این جیره ها به میزان 30 گرم به صورت نغذیه اجباری از طریق لوله ای به 4 خروس لگهورن سفید سکوم برداری شده و 4 خروس لگهورن سفید سالم داده شده بود و سپس آنها را برای مدت 24 ساعت گرسنه نگه داشته و مدفوع آنها به مدت 48 ساعت جمع آوری وابتدا در خلاء خشک شده و سپس منجمد شده بود. در پایان آزمایش هیچ کدام از الیگو ساکاریدها اثر معنی داری بر روی TMEn نداشتند ولی قابلیت هضم حقیقی لیزین و والین در خروس های سکوم برداری شده که با 8 گرم بر کیلوگرم مانان الیگوساکارید یا ترانس الیگو ساکارید تغذیه شده بودند افزایش یافت که قابل مقایسه با گروه شاهد بود. همچنین قابلیت هضم متیونین در خروس های سکوم برداری شده تغذیه شده با 4 گرم بر کیلوگرم مانان الیگوساکارید یافروکتو الیگوساکارید بهبود یافته بود. علاوه بر این قابلیت هضم ایزولوسین در خروس های سکوم برداری شده تغذیه شده با 8 گرم بر کیلوگرم مانان الیگوساکارید یا 8 گرم بر کیلوگرم ترانس الیگو ساکارید به طور معنی داری افزایش یافته بود. به طور کلی قابلیت هضم اسیدهای آمینه در خروس ها در محدوده 3 الی 9 درصد بود.

تأثیر پری بیوتیک بر عملکرد فیزیولوژیکی دستگاه گوارش و مورفولوژی روده باریک طیور:

در یک مطالعه در استرالیا برای بررسی پاسخ فیزیولوژیکی جوجه های گوشتی به مکمل سازی جیره با مانان الیگوساکارید از چهار سطح مکمل سازی مانان در جیره به ترتیب به میزان 0، 1، 3 و یا 5 گرم در کیلوگرم  استفاده شد. این آزمایش در فواصل روزهای 28-7 دوره پرورش انجام شد که در پایان آزمایش مکمل سازی مانان تأثیر معنی داری بر مصرف خوراک و افزایش وزن بدن نداشت. در این تحقیق خصوصیات مورفولوژیکی نواحی ژئوژنوم و ایلئوم از جمله عمق کریپت ها، ارتفاع پرزها ونواحی سطحی پرزها مورد بررسی واندازه گیری قرار گرفت.

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.